من نه از سیاست سر در میارم نه می خوام که واردش بشم. اما از ۱۸ و ۱۹ دی به بعد دیگه نه میشه زندگی کرد نه نمیشه زندگی نکرد. هر روز و هر ساعتم گزارش‌ها به‌روز از اعتراض و شورش و کشت و کشتار جووانهای مردم در میاد. که واقعا حرف نزدن در موردش ستم به وجدان خودمان است، از زمان درفش کاویانی تا در زمان حاضر تقدس پرچم تو این سرزمین همسنگ مادر بوده و حالا راحت میسوزاندش. و از صدر اسلام تا در روز جاری مقدس تر از قرآن چیزی در اسلام نیست که راحت.... ما چه کردیم با سرزمینمان و چه آوردیم بر سر اسلام، همه مان از منی که ادعایی در سیاست ندارم تا آن سیاستمدار نوکیسه که .... نه گفتنی است نه شنیدنی، ترسوتر از من هم وجود ندارد که هر جا کم می آورم و نمی خواهم بنویسم از سه نقطه استفاده میکنم. اما واقعا باید از جایی آغاز شود. چرا نصف بیشتر مردم سرزمینم آرزوی جنگ دارند؟ و دعا می‌کنند تا اسرائیل این فرزند نامآغاز استعمار با آمریکای ملعون خاک کشورم را مورد تجاوز قرار دهد؟ در این وضعیت دیگر زمان آسیب شناسی و چرا این جور شد؟ و چه می‌شود و.... گذشته و باید فکر چاره بود. همه سران مملکتی مقصرند هر ۳ قوا متخلف بودند و باید جبران کنند. از اعدام عاملین کشتار مستقیم جوانان گرفته تا اشد مجازات حتی بالاتر اعدام برای عاملین اقتصادی که مملکت را به این پرتگاه کشاندند. اگر همین امروز فقط از ۱۰۰ خانواده مفسد مشخص که از هر بچه مهد کودکی بپرسی، مشخصا اسم می برد، جواب پس بگیرند و اموالشان را در بین مردم تقسیم کنند، دیگر خبری از پرچم سوزی قرآن سوزی و بی احترامی به خدا و اسلام نیست. دیگر خبری از بی احترامی به اموات و مرده دزدی و ...نخواهد بود. دیگر ... بداد این مردم برسید