یا مقلب القلوب

دوستی می‌گفت همه چیز یعنی کاسبی، کاسبی هم یعنی زندگی. خدا به هرکس که به دنیا میاد ی سرمایه میده میگن برو زندگی کن. اما این سرمایه رو مشخص نمی‌کنه. ما آخرش رو میگیریم سی وشش هزار و پانصد، این عدد در روز جاری عددی نیست و تقریبا پول یک کیلو گندم. حالا این عدد رو به روز تبدیل کنی میشه صد سال که خیلی کم نهایت ۱ درصد از ما ازش رد میشیم. حالا با این سی و شش هزار و پانصد روز چی کردیم؟ و چی گیر آوردیم و چی در عوضش دادیم دیگه میشه ی چیز دیگه. ده روز از سال ۱۴۰۴ هم گذشت و من حدود پانزده هزار و هفتصد رو خرج کردم. تقریبا با بالا و پایین نصفش رو چی گرفتم و چیکار کردم و چی به چی شد. حساب و کتابش دست همون خداست. اما چی دادم نصف سرمایه ای رو که داشتم. با نصف دیگه میخوام چی کار کنم؟!!! خیلی کارها، کارهایی که از بچگی آرزوی همه است. تحصیل و شغل و ازدواج و کلا خانه و زندگی. تا حالا چی کار کردم واقعا وقتی به زندگیم نگاه میکنم هیچی نمیبینم که بگم. اما ی چیز دارم بگم پشیمون نیستم. اما خیلی ها وقتی تو خلوت فکر میکنن پشیمونن اما من نه، پس خدایا شکرت. به داده هات شکر، به نداده هاتم شکر. به گرفته هاتم شکر. دیگه حرفی ندارم جز آرزوی سالی پر از سلامتی با دلی خوشی برای همه هموطنانم